Zaterdagmiddag stonden de jongens van C1 klaar om in Delft een nieuwe overwinning binnen te slepen. Nooit eerder tegen Delta gespeeld, dus geen idee hoe het spel van de tegenstander zou zijn. Na een lekkere bak gepelde mandarijntjes van vorige week, waren de coaches deze week voorzien van twee bakken druiven. Uiteraard waren deze al netjes gewassen en van de tros gehaald. De tegenstanders noemen het doping, wij houden het op vitamientjes.
Even een kleine omschrijving van de zaal. In de hoek een stuk muur uit de zaal. Een grote steiger ervoor om… ja waarom eigenlijk? In ieder geval niet om de wind buiten te laten of de temperatuur in de zaal op te krikken. Van buiten loop je direct de zaal in, dus op de grond de nodige houtsplinters, wat zand en hier en daar een kiezelsteen. Kortom, alles in huis om een lekker potje te (beach?)volleyballen.
Toen de vertraging. De sleutel van de kast was er niet, maar we werden gerustgesteld… hij werd gebracht. Wat is er dan zo belangrijk in de kast zou je denken? Ballen en een wedstrijdformulier. Geen overbodige luxe.
Uiteindelijk konden we beginnen aan de eerste set.
Een rommelig begin. Enthousiasme lag waarschijnlijk nog in de kast en dat beachvolleyballen is nou net niet waar wekelijks op wordt getraind. Een voorsprong van 4-3 werd door Delta al snel omgezet in een stand van 4-7. Een achterstand die door de Timianen de hele set niet meer werd ingelopen. Er heerste veel onduidelijkheid, er werd nauwelijks geroepen en ballen vielen zo nu en dan op de grond zonder dat er door iemand een stap werd gezet. Met een stand van 17-25 moest deze set maar snel worden vergeten.
De tweede set ging al iets beter. Er kwam wat meer overtuiging in het spel en het enthousiasme was uit de kast gehaald. Lees: de dopingdruiven begonnen te werken. Ondanks het gebrek aan communicatie konden de Timianen de hele set een kleine voorsprong behouden. Een overwinning van 25-21 trok de stand weer gelijk op 1-1. Zoals de jongens dan zeggen: Dat was ééééén, op naar de twééééé!
In de derde set werden opnieuw veel fouten gemaakt. Ondanks dat de jongens stuk voor stuk goed weten dat ze kunnen volleyballen, straalde de onzekerheid van het spel. Ballen werden niet aangevallen of geprikt, maar makkelijk over het net gespeeld. Een goede aanvaller aan de kant van Delta wist hierdoor veelvuldig te scoren met de ene mooie aanval na de andere. Mooi om te zien, maar nog mooier als die overtuiging terug zou komen in het spel van Timios. Het ging lang gelijk op, maar de laatste twee punten waren toch voor Timios. Met 25-23 op het telbord was het tijd voor de laatste set.
Direct was daar de overtuiging. Terug van weggeweest! Een snelle voorsprong van 6-1 en later 8-4. De time-out voor Delta volgde en had zijn uitwerking. 9-9 werd de stand. Vanaf dat moment werden de jonge Timianen weer wakker. Verliezen? Dat hadden ze al vier keer op rij niet gedaan, dus daar hadden ze ook vandaag geen zin in. Ondanks dat het spel rommelig was en alles behalve mooi om naar te kijken werd de set ruim gewonnen met 25-18.
Daar was de vijfde overwinning op rij. Geen goede wedstrijd gespeeld, maar je weet wat zeggen over een goed team. Een goed team wint ook zijn slechte wedstrijden. Dat is gebeurd. De overwinning is binnen, de koppositie nog verder verstevigd, de vitamientjes weer binnen en verder… snel vergeten en hard trainen.
Pas 8 maart wordt de volgende wedstrijd gespeeld. Genoeg tijd om te trainen en te kijken wat de concurrentie de komende weken gaat doen.