Terug van weggeweest! Er waren in Dames 2 zeg maar wat vrouwendingetjes die ervoor zorgden dat de consequentie van de wedstrijdstukjes tijdelijk wat ondermaats was, maar… we’re back!
2016 is nog maar 11 dagen jong en nu al heeft dames 2 (relatief) goede zaken gedaan in de strijd om het kampioenschap.
Op 9 januari was het tijd voor de eerste wedstrijd in het nieuwe jaar. VCO thuis; nog niet eerder tegen gespeeld, maar bezet de bovenste plaats van de onderste helft, dus alle kans op veel punten. Coach Milan dit keer op pad met zijn eigen team, maar coach Eric paraat… en dat op zaterdag!
De eerste set werd begonnen met de welbekende opstelling voor de dames. In de eerste 9 punten werd maar liefst vier keer fout geserveerd, maar dit zorgde niet voor een achterstand op het telbord. Dat zei niet alleen iets over de kwaliteiten van de tegenstander, maar ook de kwaliteiten van ons zelf. Alleen serveren was even een dingetje… Toen ook de service op niveau kwam, was de set een eitje. Het liep en het draaide en het deed en het ging en jawel, 25-18 in ons voordeel en door naar de tweede set.
De tweede set was direct goed vanaf het begin. Geen gekke dingen, goede pass, prima aanval, goede afwisseling en prachtige services. Aan deze set maken we weinig woorden verder vuil dan; het werd 25-14 in ons voordeel en het beloofde een mooie middag te worden!
Maar dan… de derde set. Je weet wel, die set waarin soms dingen net niet helemaal lekker lopen. Er werd wat gewisseld, maar ook dat mocht niet baten. De pass was slecht (beroerd, ellendig, ondermaats en diep treurig), de set up kon niet worden gebracht en de aanvallers kwamen niet toe aan volleyballen. Onrust in het veld en moed in de schoenen (of misschien nog wel lager dan de schoenen. Zo makkelijk als wij de tweede set wonnen, zo nóg net twee punten makkelijker wonnen zij de derde. AU! 12-25. Dat was er één in de categorie; gênant!
De vierde set begon net zo slecht. Al snel werd tegen een achterstand van 8 punten (of misschien zelfs wel 10) aangekeken. Het was niet om aan te zien. Tegen de tijd dat de dames van VCO bijna de 20 punten op het scorebord plaatsten, begonnen we in Waddinxveen ook weer mee te doen. Helaas was dit te laat… De set ging nog nipt (voor de eerder genoemde verschillen, was dit nipt te noemen) verloren met 22-25. Wel weer warm voor de 5e set. Deze mochten we niet verliezen.
Er werd opnieuw wat geschoven in de opstelling en de spirit was terug. Vanaf het begin werd er gevolleybald en voelde het gat van 2 punten in ons voordeel als een voorsprong van minimaal 5 punten. Zelfvertrouwen straalde van een ieder uit het veld en het enthousiasme was terug. Rianne kwam er pas in de 5e set voor het eerst in, maar aan het net maakte zij vandaag het verschil in de set. Afwisselende ballen zorgde ervoor dat ze bij VCO geen idee hadden wat er moest gebeuren en ook de aanvallers hadden moeite met haar lengte. Nogmaals complimenten Rianne! Het laatste punt konden de dames van Dames 1 ons nog even naar de overwinning schreeuwen; het was binnen! Met 15-11 konden toch nog 3 punten worden binnengesleept. Onnodig puntenverlies, maar de koppositie was (misschien tijdelijk) overgenomen. En na twee dagen alweer ruimte om deze te verstevigen.
Want… Op maandagavond 11 januari mochten we meteen alweer aantreden tegen GSC, een oude bekende. In de Plataan speelden wij eerder tegen deze dames een pittige wedstrijd, waarbij we moeite hadden om zelf tot scoren te komen. Na 1-0 achterstand, wisten we toch een 3-1 overwinning binnen te slepen en het minimale doel van vandaag was om dat te evenaren. Gewapend met druiven, de teamfiestick en coach Milan (die zijn training voor ons had afgezegd… *applaus en staande ovatie enzo*) speelden wij om 21.30 uur in Leidschendam. Een team wat de eerste keer moeite had met ons enthousiasme en dit de vorige keer schaarde onder de noemer ‘onsportief gedrag’. Ghehehe… dat wordt lachen!
In de eerste set lukte veel. De pass was subliem, de up ook lekker, iedereen in zijn nopjes (jaja, zelfs coach Milan zong zo nu en dan een liedje, zin, oké, twee woorden om hem in te zetten, en soms minder, maar ach, je moet ergens beginnen, waarvoor dank!) en gedreven om hier een overtuigende overwinning binnen te slepen. De beste aanvaller van vorige keer was geblesseerd en gedegradeerd tot coach, dus alle kansen aan onze zijde. Het werd 25-18 in ons voordeel en geen vuiltje aan de lucht!
Er werd gewisseld, want het liep goed. Helaas liep de tweede set iets minder gesmeerd dan de eerste. Snel een flinke achterstand en de aanvallers kwamen niet tot scoren. Te laat werd begonnen met volleyballen en met uiteindelijk slechts twee punten verschil werd de set verloren. 23-25, grrr… Nóg meer gebrand om de volgende set heel hard te winnen.
In set drie waren we weer meer onszelf. De pass was wederom zorgvuldig, de servicedruk hoog, de up goed en de aanvallers waren back in action! Het enthousiasme was groot en ook nu kon Milan zich niet inhouden om af en toe wat nootjes mee te zingen, loepzuiver vertel ik u… Met 25-19 was deze set eigenlijk bijna een kopie van de eerste set.
De opstelling bleef staan en de scheidsrechter had trek in bier, dus het verzoek of we het snel af wilden maken. Milan gaf ons nog mee dat we het best wel mochten vieren als we zouden blokkeren; “Laat het ze maar voelen!”. Oké… zo gezegd, zo gedaan! Mooie pass, up en aanval aan de zijde van GSC, maar… daar was ook het blok! Eerst drie keer op rij een blok van Ellen op het midden en daarna ook nog een blok aan de buitenkant. En geloof me… dat hebben ze gevoeld! Na de wedstrijd zeiden ze: “Ik had haar door het net willen trekken…” en we laten even in het midden over wie dat ging, maar het was over één van ons. Gna gna gna… De servicedruk in deze set was groot en eigenlijk ging er niet echt iets noemenswaardigs mis. Dorstig maakten we deze set in hoog tempo af en kregen de dames van GSC slechts 14 punten in de tas. 3-1 overwinning en dus 4 punten mee naar Waddinxveen!
De eerste twee wedstrijden van het nieuwe jaar gewonnen, 7 punten in de tas, koppositie overgenomen (ook al kunnen er nog 3 teams uit de top 6 over ons heen) en op naar het kampioenschap. Het plan is om minder sets onnodig te laten liggen en onze directe concurrenten in de titelstrijd zelf uit te schakelen. Wij zijn het jaar in ieder geval goed begonnen en kunnen nu tot 22 januari in de gaten houden wat de concurrentie gaat doen. Daarna zijn wij weer aan de beurt. Tot de volgende!
