“De term D-day wordt in de krijgsmacht gebruikt om de dag aan te duiden waarop een aanval of operatie gepland is”, aldus Wikipedia. “De term D-day wordt in het volleybal gebruikt om de donderdag aan te duiden waarop een aanval gepland is”, aldus Dames 2.
Donderdag… de dag die wij altijd volle overgave inzetten als slechte generale repetitie voor de wedstrijd van het weekend. Dat kon nog wel eens een dingetje worden. Gelukkig wisten wij lang genoeg van tevoren dat de wedstrijd op deze donderdag zou komen. De slechte generale werd daarom verplaatst naar de maandag; en met succes!
Coaches Eric en Milan hadden beide vrij gevraagd bij Ronald om deze wedstrijd aanwezig te zijn bij hun dames. Op donderdag 1 december vertrokken we rond de klok van 19.30 uur richting Stolwijk. Rianne sloeg het gedag zeggen van de eerder aangekomen coaches over en riep uit volle borst dat het in de kantine rook naar Stolwijk. Invaller Jacqueline vulde aan dat het hier écht een gat was. Tot zover de complimenten aan het adres van De Stolp in Stolwijk. Dosko staat op de 5e plaats in de competitie, waar ze in de afgelopen weken naartoe gezakt zijn. Wij staan bovenaan en willen daarom geen punt laten liggen.
De warming up begon precies op tijd onder het genot van een hoogwaardig staaltje carnavalsmuziek. Vrouwkes, vrouwkes, stop… en door!
Tijd voor de eerste set. Een set waarin we snel op voorsprong kwamen, waar de servicedruk hoog was en waar we al snel de Stolwijkse dames onder druk hadden. Het enige wat onszelf overviel was de hitte. Met een graad of 25 Celsius was het warm en kostte het moeite om naast ademhalen en bewegen ook nog hardop liedjes te zingen. Gelukkig hebben we in ons hoofd hard genoeg gezongen om de overwinning van de set met 25-16 binnen te slepen.
De tweede set begon wat rommelig. Een kleine achterstand op het bord, welke we pas bij de 10 weer konden rechttrekken en ombouwen naar een voorsprong. De persoonlijke fouten werden weer teruggeroepen naar het gebruikelijke niveau en Dosko moest op de tenen lopen om nog iets te kunnen betekenen. Met 25-18 wonnen we deze set uiteindelijk overtuigend, maar er was zeker ruimte voor verbetering.
De verbetering kwam er. Inmiddels waren we aardig geacclimatiseerd en galmde het ene prachtnummer na de andere uit onze zuivere keeltjes. Dosko had geen schijn van kans. Een ruime meerderheid van de ballen kwam in een onderhandse variant terug naar onze kant. Een uitgelezen kans voor ons om de wedstrijd meer en meer te zien als een trainingswedstrijd. Een training voor onze aanvallers, die, na een briljante pass en een veel te scherpe opgewipte bal, het oplossend vermogen konden bijschaven. En wat kunnen ze dat goed! Het werd een walk-over en met 25-10 verzekerden we ons van de eerste vier punten. Nog 1 puntje te gaan voor de volle mep.
Eigenlijk werd de laatste set het grootste feestje. Inmiddels waren we 4 gedronken liters water verder. Dit koude Stolwijkse water had inmiddels onze lichaamstemperatuur naar de gewenste hoogte gebracht en de stemmetjes waren gesmeerd in de vorige set. Eigenlijk kon er weinig beter gaan dan in de derde set, dus om in de categorie trainingswedstrijd te blijven, gooiden we nog wat nieuwe systeemonderdelen binnen de lijnen. In Stolwijk waren ze het al kwijt, maar nu begrepen zij er helemaal niets meer van. Onze Jacq noemde het systeem tijdens de wedstrijd al een kruiswoordraadsel, maar ik denk dat de Doskanen het meer een cryptogram begonnen te vinden. Toen zélfs onze Milan hardop en heel hard mee begon te zingen en we ook zelf een nieuwe song over Rianne hadden ingezet, móest de stand wel nóg beter worden dan in de derde set. Met 25-9 sleepten we binnen no-time ons laatste punt van deze wedstrijd mee terug naar Waddinxveen.
Tijd voor de teamfie 2.0. Wekelijks als wij dit fenomeen voorleggen aan onze tegenstanders, staan we nagelbijtend en hoopvol te wachten op een gezellig antwoord. Dat antwoord kwam er, met een prachtige foto als resultaat. Dames van Dosko, bedankt voor de sportiviteit! Helaas kunnen we jullie verzoek om dit alleen te doen voor een setpunt niet inwilligen, maar we beloven dat jullie de volgende wedstrijd een puntje extra op het telbord zullen krijgen. Uiteraard moeten jullie daar wel opnieuw je best nog even voor doen.
Volgende week vrijdag spelen we ein-de-lijk weer eens thuis in de Plataan. Vrijdagavond treden wij om 19.30 uur aan tegen het team wat onze Jo graag binnen hun lijnen had willen staan. Het team dat de reden is dat wij van Jo “onze Jo” hebben gemaakt. We willen de dames daar natuurlijk best voor bedanken volgende week, maar een punt weggeven, staat niet op de planning. De dames van Vollingo staan momenteel onderaan en wij hopen dat we daar geen verandering in zullen brengen.
