Maandagavond 14 november was het tijd voor de tweede bekerronde voor Dames 2. DVC uit. DVC speelt in onze eigen poule en op vrijdag 14 oktober speelden wij onze allereerste wedstrijd van dit seizoen ook tegen deze dames. Toen een makkelijke pot die met gezond gemak werd afgesloten met een 4-0 overwinning. Maar goed… de beker blijft toch een andere competitie.
Het team versterkt met Jacqueline van den Berg, een afwezige Milan en een aanwezige Eric.
Om 20.00 uur arriveerden we in de straat die ze Driebruggen noemen in een kneuterig café waar de plaatselijke band het ene na het andere nummer in slowmotion uit de boxen liet schallen. Werkelijk waar… slaapverwekkender kon bijna niet. Het mocht de pret niet drukken en uiteraard waren we gebrand om nog een rondje door te bekeren.
De eerste set begon goed, al snel een 4-2 voorsprong op het telbord. Maar dan… de coach van de tegenstander zit te seinen naar de teltafel, waar een meisje zit die er duidelijk niet voor gekozen had om als neutrale partij te fungeren. In ons veld was onze Jo. Jo-de-angstaanjagende-libero. De roze tussen de blauwe. De coach van de tegenstander kende onze Jo maar al te goed. Onze sterspeelster van het achterveld. De vrouw die alles heeft. Wij begrijpen natuurlijk dat ze bang zijn; terecht! Echter verloren ze vanaf deze stand in één klap de prijs voor sportiviteit en fair play enzo. De rol van libero stond pas na het eerste fluitsignaal op het formulier. Of het waar is of dat het niet waar is… geen idee, maar het schijnt dat de teller altijd gelijk heeft. De scheidsrechter had geen zin in een discussie en vroeg dus of de tegenstander bezwaar had tegen de liberorol van onze roze dame. Natuuuuurlijk hadden ze bezwaar, stelletje angsthazen. Voor de scheidsrechter zat er niets anders op dan te besluiten dat Jolanda alleen als veldspeler binnen de lijnen zou mogen komen te staan.
Niet dat het uitmaakte, want deze veel te lang durende discussie over kansloze spelregels, wakkerde ons waakvlammetje aan tot een heuse brand. Dames 2 on fire, your defence is terrified. Het duurde niet lang voor de voorsprong werd uitgebreid en we gaven het niet meer weg. Laatste punt werd gescoord met een prachtige linkshandige aanval van Kirstin, wat wel aangeeft hoe briljant de wedstrijd tot nu toe verliep.
Op naar de tweede set. Door wat bluffen en loze dreigementen van coach Eric, werd door de scheidsrechter besloten dat onze Jo het veld tóch nog in het roze mocht betreden. Eric bedacht er een prachtige nieuwe regel bij, waarin dat ineens blijkt te mogen. Grapjas, maar wel succesvol. We waren wel een klein beetje van slag. Het was weer zo’n setje waarin veel dingen niet lukte. De nummer 7 van DVC had alles in hun achterveld en zette met haar service ons spel onder druk. Eigenlijk verloren we deze set dus van nummer 7. Met 25-19 hebben we het deze set behoorlijk laten liggen.
In de derde set waren we terug. Er werd was geschoven in de opstelling en we waren los. Nog balend van de vorige set, die ervoor zorgde dat we inleverden op de zuivere bier- en hapjestijd aan het einde van de avond, gingen we er deze set volledig voor. Jacqueline zette met haar service met name de nummer 11 van de tegenstander onder druk. Haar Giraffiaanse pass was weinig succesvol en maakte dat de dames uit Driebruggen het volledig kwijt raakten. Met 25 – 3×3=9, ieder zingt zijn eigen lied, 3×3=9 en DVC die snapt het niet! Olé!
Het was tijd om de wedstrijd vlot te beëindigen. Een feestje aan onze kan en een zakelijke afronding van de wedstrijd. Het spel was niet briljant, maar het was voldoende om een voorsprong op te bouwen en onszelf met 25-20 de volgende ronde van de beker in te spelen.
EIN-DE-LIJK tijd voor een drankje. De hapjespan was niet warm, dus werd gekozen voor een flinke schaal chips van een super leuke barman. Hij vertelde dat onze tegenstander nooit gezellig iets kwam drinken, dus sloten wij hem in onze harten. Die barman mag onze opa wel worden, de lieverd!
Gelukkig mogen we op zaterdag 28 januari terug naar Driebruggen, waar we onze lievelingsbarman al voor de wedstrijd op de hoogte zullen brengen van onze hapjeswens.
