Op vrijdag 9 december traden we vol goede moed aan tegen Vollingo. De dames uit Gouda staan onderaan en op papier mocht hier dus geen set verloren worden.
Natuurlijk weten we allemaal dat de laatsten de eersten zullen zijn… Je veegt ze niet zomaar de zaal uit en het is de kunst om niet mee te spelen met het niveau van je tegenstander.
We waren compleet en aangevuld met Joke, die zoals altijd zin heeft in een extra potje volleybal in de week.
We begonnen voortvarend aan de eerste set. Met 7-0 waren we goed uit de startblokken vertrokken. Helaas was binnen no-time de voorsprong van het bord en ging het gelijk op in de set. Er was weinig te zien van het spel wat we zo goed kunnen spelen en dat maakte dat de dames uit Gouda alle ruimte kreeg om het spel op hun niveau te spelen. Wij deden leuk mee… Met 25-22 bleek dat zij een stuk beter kunnen volleyballen op hun niveau dan wij. Een hoop eigen fouten maakten dat zij het eerste punt in de tas stopten.
In de tweede set ging het niet veel beter. Er zat weinig overtuiging in ons spel en kwamen al snel op achterstand. Gelukkig hebben wij Marbeth. En nog gelukkiger… Marbeth had als een van de weinigen wél haar dag. Een goede servicebeurt, gevolgd door een goede servicebeurt van Rianne, hielp ons aan een overwinning van de set. 25-17 lijkt op papier overtuigend, maar eigenlijk was de overtuiging nog steeds ver te zoeken.
De derde set begon weer iets meer te lijken op het spel wat we graag spelen. De overtuiging was terug in de service en er werd beter omgegaan met de zwakten van de Goudse dames. “De Rianne” werd regelmatig gespeeld, ook door iedereen die geen Rianne heet. Het bleek effectief en het enthousiasme was terug in het team. Met 25-11 was het een walk-over, zoals ook de eerste sets hadden moeten zijn.
Toch bleek dit lastig vast te houden. Op een of andere bijzondere wijze hadden we behoefte aan wat spanning. De spanning was terug in de laatste set. Joke werd regelmatig aan het net ingezet om de gemiddelde lengte wat op te krikken en uiteindelijk was dat met name in de laatste punten van de set erg belangrijk. Fijn was ook dat het meisje met nummer 18 in deze set liet blijken liever niet te willen winnen. Ze werd zo boos op de scheidsrechter (lees: zichzelf) dat ze begon te zwaaien met middelvingers en het ene na het andere lelijke woord uit haar keel liet schallen. Ze haalde haar team dusdanig naar beneden dat alles mislukte bij de dames van Vollingo. Zonder haar hadden we het niet gered. Met 25-21 wonnen we ook deze set en daarmee de wedstrijd.
Het was niet mooi, maar we hadden 4 punten binnen. Zonde van dat ene puntje wat maakt dat het gat naar de nummer twee een punt kleiner geworden is. Na de wedstrijd was het tijd voor onze wekelijkse teamfie, waar nummer 18 ineens haar enthousiasme wel weer kon laten zien. Dames bedankt voor de sportiviteit op de foto!
Volgende week zaterdag spelen we uit bij DOS. DOS staat derde en het belooft dus een spannende pot te worden. Wij duimen dat we weer op onze normale sterkte zijn en dat we het gat groter maken in plaats van kleiner.
