Halve finale voor D2

Op dinsdag 2-4 mocht het ietwat ondertallige D2 voor de halve finale van de beker spelen tegen Simokos D2. Gelukkig konden we versterking krijgen van Angela Hunink en Rianne Nap uit D1. Zoals het altijd gaat met onze planningen van vertrektijden, iets later dan afgesproken vertrekken we dan toch naar het o zo mooie Bovenkarspel. Waar?!? Hoor ik u denken. Ja daar, Bovenkarspel, 100km ergens naar het noorden. Gelukkig konden we dit keer wel klimaatveilig rijden en welgeteld met 2 auto’s weg. Tja en wat moet je dan onderweg om je anderhalf uur te vermaken? Met die voorbereidingen van de wedstrijd zat het wel goed. De dromen waarin je de coach slaat werden geanalyseerd en het aantal McDonalds’ (of waren het maar de Van der Valk hotels geworden?) werden geteld. Eenmaal daar aangekomen dacht een zekere bestuurder van de auto nog dat een doodlopend weggetje niet goed genoeg zou zijn voor een sportzaal en reed verder. Toch enige tijd later werd ook die auto netjes geparkeerd, hetzij een eindje verder aan de overkant van een bruggetje. Zeker was dat we er zin in hadden om het beste van de wedstrijd te maken. Omdat je dan zo ver moet rijden, wil je ook gewoon winnen!

De toon werd al gezet na één punt. De tegenstander scoorde en vervolgens liet de scheids de aanvoerder bij zich komen. Of de coach rustig aan wilde doen en zich niet meer met de beoordeling van de scheids wilde bemoeien. Nou, oké. Vooruit dan maar. En weer verder met de wedstrijd. Helaas lukte dat nog niet direct het volgende punt. We moesten nog inkomen en wennen aan de zaal zullen we dan maar zeggen. Gelukkig pakten we daarna de draad goed op en stond het 7-7. Jacq maakte een goede serviceserie en we konden uitlopen naar 12-7. Daarna werden leuke rally’s gespeeld en het was stuivertje wisselen wie het punt scoorde. Op 24-22 kregen we het eerste set-point. De tegenstander nam een time-out. Helaas was de tegenstander degene die beter uit de time-out was gekomen en wel de punten scoorde. Op 24-24 nam dan onze eigen coach een time-out. Nog twee punten, dat was het idee. Scoren zoals we dat eerder in de set ook deden en geen fouten maken. Gelukkig kwamen wij nu dit keer beter uit de time-out en was de eerste set met 26-24 voor ons.

De tweede set gaf eigenlijk een ander beeld. Er waren weinig momenten dat we in de problemen kwamen. We begonnen met een voorsprong van drie punten en hebben dat alleen maar uitgebreid. Maar liefst vier keer werd er een serviceserie van vier punten of meer neergezet. Een enkele keer kwam daar tegenover ook een serviceserie van de tegenstander. Met een eindstand van 25-18 zegt het wel genoeg.

Op naar de derde set. De laatste? Pas nou op voor dat derde set syndroom. Ik denk dat iedereen weet wat dat betekent. Wij ook en we wilden er dit keer niet aan geloven. Gelukkig waren we vanaf het begin scherp. Aanvallen werden op de buitenkant afgewisseld in de rechtdoor en de diagonaal en in het midden werd in de hoeken gescoord. Blokkerend waren we weer sterk. Toch bleef de tegenstander dit keer goed bij. Ook zij konden de gaatjes bij ons vinden en er kwamen kleine foutjes in ons eigen spel. Aan het eind van de set ging het gelijk op. 22-22; 23-22, 24-22, De spanning was om te snijden, het matchpoint zat er aan te komen. Als onze lieftallige coach een hartslagmeter om had, was die waarschijnlijk wel dolgeslagen! 23-24: daar was het dan, het eerste matchpoint van de wedstrijd. Zou het ons dan lukken? 3-0 overwinning? Service ging er goed overheen, maar helaas kon de tegenstander direct scoren door een strak aangevallen bal via de buitenkant 24-24 Op naar het volgende matchpoint. Het werd een set-point, 25-24. Nog steeds was het erg spannend. Het waren afwisselende rally’s. Wij konden weer scoren, setpoint weggewerkt 25-25, 26-25, weer setpoint, weer weggewerkt; 26-26; 27-26 nog weer een setpoint en weer weggewerkt. Hoe lang kon dit doorgaan? 27-27; vierde setpoint 28-27. Helaas, mogelijk was de spanning dan toch nog te groot. 29-27 Op naar de vierde set.

De vierde set was er dus één om te voorkomen wat er tijdens de kwartfinale gebeurde, 2-0 voor staan en dan 2-2 gelijk komen. We waren er op gebrand om dus ons goede spel door te zetten, die kleine foutjes van de derde set te vergeten en door te stomen naar de overwinning. Er werd vanaf het begin af aan gestreden voor elke bal en onmogelijke ballen werden nog van de grond gevist. Halverwege mocht ook het jongste telg laten zien hoe goed ze wel niet kan serveren. Met vijf opslagen op rij, als je er koud inkomt, laat je toch zien dat je stalen zenuwen hebt (of niet?). En dan kom je in de laatste punten, de Big Points. En wat gebeurt er dan? Ja toch wat zenuwen op 24-15 komt het eerste matchpoint. Helaas maken we dan toch nog wat fouten maar op 20 punten heeft de tegenstander toch zelf nog dat ene foutje zelf gemaakt.

FINALE OHHOOHO! FINALE OHHOOHO! Yes! HOPPA! BAM! 3-1 winst in de halve finale van de beker. Wat een opluchting en wat een mooie wedstrijd! Dat betekent dat we dus op zaterdag 11 mei de finale mogen spelen. Dit keer in Maarssen, dat is gelukkig toch iets dichterbij. Voor degene die het D2 strijdend voor de beker wilt zien spelen: Komt allen kijken! We kunnen wel wat aanmoedigingen gebruiken!